Langdurige Eenzaamheid bij Ouderen is Ongezond

Eenzaamheid in Nederland

 

Langdurige Eenzaamheid bij Ouderen

Eenzaamheid is het gevoel alleen te zijn, van geïsoleerd te zijn van de anderen. Onderzoekers omschrijven eenzaamheid als het ervaren verschil tussen gewenste en aanwezige contacten. Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen sociale en emotionele eenzaamheid of tussen situationele en duurzame eenzaamheid.

Het is goed te beseffen dat Eenzaamheid in Nederland iets anders is dan sociaal isolement. Eenzaamheid is een gevoel, sociaal isolement een situatie. Anders gezegd: er is wezenlijk verschil tussen alleen zijn, en je alleen voelen.

De meeste mensen die eenzaamheid beschrijven noemen het een gevoel van verdriet en leegte. Veel mensen die Eenzaamheid in Nederland ervaren hebben dat de eerste keer ondervonden doordat ze gescheiden werden van hun ouders of verzorgers.

Het gevoel van machteloosheid dat daarbij optrad blijft gekoppeld aan het gevoel van eenzaamheid. Dat maakt dat eenzaamheid hardnekkig is: mensen voelen zich (ten onrechte) niet bij machte hun situatie en hun emoties te veranderen. Het kan ertoe leiden dat iemand het leven zo inricht, dat die gevoelens worden vermeden, door het vermijden van contacten met anderen. Contact maken is dan zeer bedreigend, en hier moet dan ook de oplossing voor eenzaamheid niet worden gezocht.

Langdurige eenzaam zijn is ongezond. Het is wetenschappelijk aangetoond dat mensen die lijden aan eenzaamheid veelal een verzwakt immuunsysteem hebben. Eenzaamheid wordt in verband gebracht met verschillende ziekten waarbij depressie de meest voorkomende is. Oplossingen in de vorm van uitstapjes en afleiding blijken niet succesvol te zijn. Amerikaans onderzoek heeft aangetoond dat hulp bij het verminderen van gevoelens van eenzaamheid bijna alleen maar zinvol is als mensen leren om zichzelf (en anderen) anders te zien.

Recent Posts